08 januari 2009

MARISKA'S CUP-A-SOUP-MOMENT

Af en toe krijg ik een telefoontje van een meisje dat Mariska heet. Zij werkt voor de roddelshow RTL Boulevard. Dat mag van mij. Alles beter dan achter het raam.

Mariska heeft een bijzonder lieve stem. "Hallo meneer Bril, met Mariska," zegt ze altijd netjes, "hoe gaat het met u?" Nu ik er over nadenk: de stem is niet alleen lief en netjes, maar er klinkt ook een vleugje avontuur en brutaliteit in door. Het is geen duffe kantoorgeit, die Mariska, ze heeft ook een tatoeage net boven haar linkerbil.

"Uitstekend, "zeg ik automatisch, " maar waarom wil je dat weten?"

'Nou," zegt Mariska dan, "dat is toch interessant?"

Voor mij wel, inderdaad.

"Ik hoorde dat u in het ziekenhuis heeft gelegen," ging Mariska door toen ze me gisteren aan het einde van de middag te pakken kreeg.

"Ooh ja joh?" Een beetje dollen, dat vindt ze leuk.

"Ja meneer Bril, dat stond in de krant." En dat quasi-streng uitgesproken, alsof we elkaar al jaren kennen. Knap hoor, zoals Mariska dat speelt.

Ik kreunde. Ik had het inderdaad zelf geschreven. Ik had in het ziekenhuis gelegen. En ik ben ziek. So what? Er zijn wel meer mensen ziek. Ik kan me niet voorstellen dat ze allemaal door Mariska worden gebeld. Het zou eigenlijk wel moeten. Iedereen zijn eigen Mariska. Zo kan de ene helft van de bevolking de andere helft helpen.

"En gaat het nu beter met u?"

Mariska heeft niet alleen een stemmetje waar je eigenlijk alles aan zou willen vertellen, maar ze kan ook betoverend zwijgen. Een put vol heerlijk helder water waar je zomaar in zou willen plonzen. Ja, je voelt je echt een ontzettende klootzak als je dat zwijgen van haar niet invult. Ik bedoel: ze is misschien wel lelijk en eenzaam, ze heeft ook een beetje troost nodig. Zelfs als ik niets mankeerde, zou ik Mariska graag vertellen dat ik nu al mijn derde teelbal moet missen. "Yes!!!!!!!" schreeuwt ze dan in gedachten, terwijl ze mij zoetjes sterkte wenst.

De ellende is dat ik Mariska niet terug kan bellen. Zij heeft mijn nummer wel en ik het hare niet. "Onbekend," staat er in mijn display als ze belt. De enige andere onbekende die mij wel eens belt is mijn hoofdredacteur. Dus ik neem altijd op als er "onbekend" in mijn display staat. Ik vermoed dat Mariska dat weet. Ze heeft haar lieve, zoete kanten, maar een klein loeder is het natuurlijk ook. Daar heb ik alle begrip voor. Meisjes moeten weerbaar zijn.

Maar gisteren bijvoorbeeld had ze net opgehangen toen mij nog een paar hele leuke ziekenhuisverhalen te binnen schoten. Die had ik haar gratis en voor niets gegeven. Er zat zelfs een hele sappige bij over hoe heet die gozer, Albert Verlinde. Ook iets in de onderbuik. Ik vroeg me niet eens af of het wel netjes was zoiets aan Mariska te vertellen. Ik wilde gewoon aardig voor haar zijn. Zo ben ik nu eenmaal, niks aan te doen.

Mariska - ik ben eigenlijk best trots op haar. Zelf zou ik er als een berg tegen op zien om mezelf aan het einde van de middag te moeten opbellen, maar zij zit er helemaal niet mee. Hupsakee, daar toetst ze mijn nummer alweer in. Ik ben haar Cup-A-Soup-moment. Dat is best bijzonder, toch?

Geschreven op 08 januari 2009