01 september 2008

HET EINDE VAN DE ZOMER

Moeizaam groeit ’s ochtends
De zon boven de huizen uit
De laatste mooie dag van het jaar

Hebben de weermannen gezegd, de
Meteorlogische herfst is begonnen.

Als de zon er eindelijk is, komt een meisje
Voorbij – ze draagt hoge laarzen, een kort rokje,
Een wit t-shirt en een zonnebril van Prada.

Halverwege de straat houdt ze halt om
Op haar vingers te fluiten en nog tijdens
Het schelle geluid komen drie vriendinnen
Te voorschijn, de dames gaan naar het strand.

Intussen rolt een auto vol visite de straat binnen;
Ergens is iemand jarig. Uit een huis elders rollen
De eerste klanken van Marvin Gaye’s “Lets Get It On”.

Zo moeizaam als de zon te voorschijn kwam,
Zo traag valt de avond, het lijkt wel met

Tegenzin – de laatste zomeravond; hier
En daar in de binnentuin klinken de geluiden
Van vaat die wordt gedaan: borden
Die uit het afdruiprek worden gepakt,
Andere borden die daardoor vallen,

Een huilende baby, het delicate geluid van
Een theelepeltje dat op een schoteltje wordt
Gelegd – geen zucht wind, geen televisie,

Wél een ruisende douche waar iemand onder
Staat, onverstaanbare stemmen, de flapperende
Vleugels van een onzichtbare vogel, een
Vrouw die “sssttt” roept, en dan lacht.

Tot slot, bijna onvoorstelbaar,
Het fluiten van een fluitketel.

Geschreven op 01 september 2008