09 juli 2008

MAN EN BLUES

Het is 4 uur en 47 minuten. Op de radio: Wakker op Weg. Ik ben nergens naar op weg. Het oude orgel van Hans Vermeulen klinkt, daarna de stem van de presentator. "Dat waren The Sandy Coast, een van oorsprong Haags shuffle-bandje dat later grote hits zou scoren."

Inderdaad.

Vijf uur, nieuws. Maar eerst nog even de Rabo Welkoms-assistent. Buiten is het daglicht de duisternis aan het verdrijven. Daar kan eigenlijk geen nieuws tegenop, maar toch doet het ANP z'n best. Aan het einde van deze eeuw zal het in Nederland gemiddeld veertig graden Celsius zijn.

We leven nu in 2008 en volgens het KNMI wordt het vandaag 19 graden en een natte dag. Kamperen in Nederland, zo laat zich dit weertype in deze tijd van het jaar het best samenvatten. Nog 93 jaar wachten, of laten we het korter houden: nog 52 jaartjes wachten; dan is het in Nederland gemiddeld een graadje of dertig, schat ik zo, toch?

Kan niet beter.

Bovendien; over 52 jaar word ik honderd en voor geen goud wil ik dat moment missen dat de stadsdeelvoorzitter, de directrice van het zorgcentrum (zo'n vrouw met een rode, gefiguurzaagde bril), de fotograaf van het huis-aan-huis-blad zich met een enorme slagroomtaart in mijn kamertje vervoegen. Hopelijk kan er ook nog een lintje vanaf.

Na het nieuws: de Shaffy-Cantate, "door twee unieke artiesten, twee unieke Nederlandse sterren die nog steeds van zich doen spreken, Ramses Shaffy en Liesbeth List." Erger muziekstuk dat deze zogenaamde Cantate is er niet.

"Lalalalalalalalala"

Je zou van de weeromstuit "Aus der Tiefe Ruf Ich Herr zu Dir" opzetten. Dat zal ze leren, die stumpers van Wakker op de Weg - ze draaien nu notabene een "stukje goed in het gehoor liggende jazz" van de technicus van dienst, ene Jochem. Zulke mannen heten altijd Jochem: lekker klooien met GarageBand en voor je het weet, zijn ze de nieuwe Chick Corea.

Het is dat de vogels buiten de overhand hebben, en hier en daar in het ochtendgrauw een snippertje blauw valt te ontwaren, anders zou je alle moed laten varen - eens kijken wat er dan gebeurt.

"We hebben allemaal, "zo klinkt het uit de radio, "een lichtje in onze ziel. Bij sommigen brandt het zwak, bij anderen...." Ik heb de tegenwoordigheid van geest de radio onmiddellijk tot zwijgen te brengen. Als de Here Jezus om de hoek komt kijken, en dat doet hij dezer dagen steeds vaker, kun je niet alert genoeg zijn. Geen woord van die vogel komt hier binnen.

Overigens: als bij sommigen de zielelamp matig brandt, wat doet hij dan bij anderen? Loeien? Overuren maken? De ziel verteren? Rondzwaaien als de bundel van een vuurtoren? Zoeken naar een zondige die tot bekering kan worden gebracht?

Met die vraag (een antwoord zal niet volgen) sta ik enkele minuten later op straat. Het loopt tegen half zes. Ik rek mij omstandig uit, als een kampeerder in eigen land en kijk naar de lucht. In de verte hoor ik de brommer van de krantenbezorger. Een diepe blues welt in mij op.

Geschreven op 09 juli 2008