03 juli 2008

GEBED IN OPMARS

De krant meldt dat in het bedrijfsleven een steeds grotere behoefte aan gebedsruimtes ontstaat. Niet alleen moslims willen tijdens het werk hun Sinterklaas aanroepen, ook steeds meer christenen willen dat hun baas voorziet in passende voorzieningen om met hun Goedheiligman in contact te treden.

Ik kan me zo voorstellen dat in de vriendenkring van Andre Rouvoet dit bericht met gejuich is ontvangen. Zo klein als dat Christenunie-clubje is, zo groot is haar invloed. Wat dat betreft kleven er duidelijk voordelen aan extremisme.

Bidden op het werk!

Ik ben er zelf mijn hele leven in geslaagd een fraaie betrekking op een kantoor te ontlopen, dus veel verstand van zaken kan ik er niet tegenaan gooien, maar het lijkt me toch dat er voortdurend plenty gelegenheid is om te bidden - waarom moet dat geformaliseerd worden? Waarom moet dat in een CAO worden opgenomen? Waarom moeten er speciale ruimtes komen? Hoe lang moet het uberhaupt duren, dat bidden, uren?

Volgens mij moet het kort.

Je kunt bidden tijdens het poepen, je kunt bidden terwijl je wat rondsurft op het internet, je kunt bidden in de lift, je kunt bidden bij de koffieautomaat, je kunt overal bidden waar je maar wilt.

Je kunt bidden in de file, je kunt bidden op alle parkeerterreinen van Nederland, je kunt bidden voor, na en gedurende het maandelijkse functioneringsgesprek, je kunt bidden tijdens het Royco Cup-A-Soup-moment aan het einde van de middag, je kunt werkelijk altijd en overal bidden.

En ik kan het weten.

Ik ben namelijk in een biddend gezin opgegroeid, en wij deden het aan de lopende band. Langs de kant van de weg, in de tuin, op zolder, 's winters, als de was er te drogen hing, tijdens Een van de Acht op zaterdagavond, tijdens het boontjes doppen, schoenenpoetsen en afwassen, voor het eten en na het eten, al heette het dan ineens anders - danken.

We deden het in groepsverband en we deden het solo. Als mijn moeder tijdens het kneden van haar overheerlijke gehaktballen (met beschuitkruim en uitjes) ineens ter aarde stortte om even te bidden, ging ik aan de keukentafel gewoon door met mijn huiswerk of Olivier Blunder in de Pep.

Maar als ik er zin in had, of ineens de ijzeren vuist van de Heilige Geest om het jongenshart voelde knellen, dook ik van mijn stoel af om naast haar te gaan liggen. Op zulke momenten kwam dan steevast mijn vader thuis die zijn gebed deed terwijl hij een kelkje jenever inschonk. Als het mooi weer was, ging hij daarna het gras maaien met een machine van het merk Brill. Aan de woeste regelmaat waarmee hij dat deed, kon je horen dat hij ook nog aan het bidden was, twee vliegen in één klap.

Prachtig.

En nu moeten de Nederlandse kantoren, glastuinbedrijven en staalgieterijen van gebedsruimtes worden voorzien. Niets is meer heilig, niets is meer privé, niets meer lekker krankzinnig. Amper het roken uitgebannen, komen de vrienden van Ab Klink met hét alternatief: bidden!

Ik pleit er voor dat overal in het bedrijfsleven voorzieningen worden getroffen waar een man zijn wettige echtgenote even lekker kan berijden. Andersom mag ook; zij bovenop. Wat is dit voor een land van trutten?

Bidden op het werk - ik zou als ondernemer onmiddellijk de pijp aan Maarten geven als een werknemer zich met de pet in de hand aan de overzijde van mijn bureau zou vervoegen met een door drie collega's en hemzelf gesigneerde petitie waarin een gebedsruimte wordt geeist. Ik zou alle ondernemingslust in mezelf verdelgen, en waarschijnlijk, inderdaad, gaan bidden.

Geschreven op 03 juli 2008