27 mei 2008

FEMKES PLEIDOOIEN

Nog niet zo lang geleden deed Femke Halsema van zich spreken met een pleidooi voor slow sex. Ik heb daar nare associaties bij. Toen ik eind jaren zeventig in Groningen ging studeren, kwam ik in aanraking met de vrouwenbeweging. Dat waren dames in roze tuinbroeken die 's avonds in verduisterde lokalen bijeenkwamen om elkaars geslachtdeel te bestuderen.

Ik lieg niet.

Vervolgens togen de dames naar cafe De Wolthoorn om er een argeloze student op te duikelen die bereid was minstens anderhalf uur aandacht aan hun clitoris te besteden. Was er dan, aan vrouwelijke zijde, nog geen orgasme verwezelijkt, dan werd meneer de deur uitgezet.

Tegen die achtergrond is het voor mij moeilijk Femke's pleidooi serieus te nemen (zijzelf lijkt mij overigens een snel type) en helemaal omdat ze het verhaal ook nog eens koppelde aan een keurmerk voor porno. Je moet wel heel ver buiten de werkelijkheid leven om met zo'n idee aan te komen kakken.

Aan de andere kant: misschien was het pornokeurmerk een ballonnetje van Jeroen Dijselbloem - die onderschreef immers Femke's pleidooi en van hem is bekend dat hij van law and order is. Daarbij is hij ook nog sociaaldemocraat, dus hij gelooft in de maakbare samenleving en daarom kan een PvdA-commisie onder leiding van Jacques Wallage best beslissen welke porno wel, en welke porno niet door de beugel kan.

Terug naar Femke.

Deze week deed ze opnieuw van zich spreken met een pleidooi. Je kunt zeggen wat je wilt van Femke Halsema, maar niet dat ze het pleiten ooit moe wordt. Ik vind dat bewonderswaardig, en een bos bloemen waard.

Nu vindt Femke weer dat we minder moeten consumeren: al die rotzooi die we de hele dag door maar kopen, dat is a) slecht voor het milieu, b) slecht voor het zielehiel en c) slecht voor de portemonnee. Ook in het consumeren moeten we slow worden, volgens Femke: consuminderen, dat is het parool. Met mensen die woordspelingen gebruiken moet je trouwens oppassen, maar dat terzijde.

Ik zal nu niet zeggen dat Femke Halsema het best geklede kamerlid in Den Haag is (dat is ze ook niet, want dat is Mei Li Vos) en ook niet dat ik ooit een verontwaardigde vriendin sprak die het met de GroenLinks-leider aan de stok had gehad in een modezaak in de Amsterdamse Utrechtsestraat (inzet van het conflict: een jurk), maar wel moet het me van het hart dat Femke makkelijk praten heeft. Wie alles heeft, kan makkelijk besluiten geen nieuwe televisie te kopen, maar wie zonder plasmascherm zit, is zometeen tijdens het EK mooi de klos. Ik geef toe: een kinderachtige redenering.

Een samenloop van omstandigheden zorgt er voor dat Femke's pleidooi zo ongeveer samenvalt met de publicatie van een of ander onderzoek van de universiteit in Nijmegen. De gemiddelde Nederlander komt daaruit te voorschijn als een bijzonder matig en sober mens. Zelfs de magnetron beschouwt hij als een grote, bijna strafbare luxe.

Nu durf ik te wedden dat Femke een hele mooie magetron heeft, maar daar gaat het nu niet om. Wij hebben er zelf ook eentje hier in huis, en ik schaam me er dood voor, sterker nog: ik dacht dat de magnetron een gebruiksartikel was dat brede ingang had gevonden, maar nee dus: het is een luxe.

Nu kunnen we twee kanten op: of die Nijmegenaren hebben de verkeerde werkelijkheid onderzocht (ik sluit het niet uit), of Femke weet eigenlijk ook niet wat er nou zoal omgaat in een gemiddeld Nederlands gezin. Slow? Wat nou slow? De meeste mensen willen vooruit, en snel een beetje. Ze moeten wel, anders blijven ze achter, en niets ergers dan dat.

Geschreven op 27 mei 2008