25 april 2008

VROUW EN LAMPENKAP

In de Haagse wandelgangen hoorde ik iemand Mariette Hamer vergelijken met een lampenkap. Ik vond dat erg cru en oneerbiedig, maar ik moest er wel om lachen.

Lampenkap.

Een van mijn favoriete boeken is So The Wind Won't Blow It All Away van de reeds lang dode hippie-schrijver Richard Brautigan. Het gaat over een echtpaar dat dakloos wordt en dan maar de gehele inboedel op een grasveld plaatst en daar het leven voortzet. Op de omslag van het boek staat een foto van een bankstel, een schemerlamp en een radiomeubel, keurig opgesteld op het gras. Er is zelfs een stuk vloerkleed te zien.

Lampenkap.

Natuurlijk is Mariette Hamer geen lampenkap, maar dat zij associaties oproept met een lampenkap snap ik wel. Ook achter een lampenkap zoek je niet snel een verrassende gedachte, sterker nog: wanneer sta je nou stil bij een lampenkap?

Een lamp brandt, de kap houdt het peertje uit het zicht en verspreidt vervolgens, al dan niet gericht en al dan niet sfeervol, het licht. Zo bekeken is een lampenkap eigenlijk best belangrijk.

Welk peertje brandt er in Mariette?

Of is het een spaarlamp?

En hoe verspreidt zij het licht?

Ik geloof dat zijzelf vindt dat in haar het licht van het oude socialisme brandt. Dat is een mooie zaak, al zal de heilstaat van Marx er nooit komen. Zelfs de uitgeklede variant die sociaal-democraten voorstaan, zal het nooit redden. Wat dat betreft kan Wouter zijn club net zo goed opdoeken. Mensen zijn niet gelijk, en iedereen wil alleen maar het beste voor zichzelf. Voorzover gelijkheid bestaat is dat alleen in de mond van hen die zich achtergesteld voelen en even snel een inhaalslag willen maken. Met die waarheid moeten we leven, het is niet anders.

Maar dat terzijde.

Terug naar de lampenkap: hoe verspreidt mevrouw Hamer het dimmende licht van het socialisme? Daar valt eerlijk gezegd nog niet veel over te melden. Het lijkt er op dat zij een eenvoudige, schrille stijl voorstaat, zeg maar: zoals zij er zelf uitziet.

We mogen een mens, en zeker een vrouw, niet op het uiterlijk beoordelen, maar we doen het natuurlijk allemaal wel. Die wetenschap moet voor Mariette Hamer een hele harde zijn. Desondanks heeft zij zich beschikbaar gesteld om de nieuwe fractieleider van de PvdA te worden, en ze is nog gekozen ook. Dat laatste geeft verschrikkelijk te denken, maar ja, ze moeten het zelf maar weten.

Lampenkap.

Ik moet weer denken aan het omslag van So The Wind Won't Blow It All Away. De daar afgebeelde schemerlamp is er zo eentje die de tand des tijds glorieus heeft doorstaan. Duidelijk zo'n lamp waar de eigenaars geen afscheid van kunnen nemen, zo'n lamp die je niet meer ziet staan, zo gewend ben je eraan, en zo automatisch vertrouw je er op dat hij het doet als je op het knopje druk. Het is eigenlijk een lamp die al lang bij het vuilnis had moeten staan, maar ja, je bent er aan gehecht, zonder overigens te weten waarom. De kap is verschoten roze, en met rafelige kwastjes aan de onderkant.

Tsja.

Een vrouw vergelijken met een lampenkap, ik ben er nog steeds niet uit: kan het nou wel, of kan het niet? Ik denk het laatste. Maar de ellende is dat het wel een metafoor is die beklijft, al is het maar kort. Niets duurt trouwens nog lang tegenwoordig.

Geschreven op 25 april 2008