06 september 2007

GEVALLEN ADVOCAAT

In cafe De Zwart aan het Spui in Amsterdam troffen we de bekende advocaat Theo Hiddema. Zijn grijze haar lag onberispelijk over zijn schedel gekamd en hij droeg en donkerblauw pak dat hier en daar van die glimmende ouderdomsplekken vertoonde.

Hij zat aan de bar en rookte een sigaret. Zijn linkervoet zat in het gips en rustte op een stoel. De broekspijp was tot de knie opengeknipt. Dat verklaarde waarom Hiddema een oud pak droeg. Naast hem stonden twee krukken, om mee te lopen. Om het gips zat een grote, blauwe, badstoffen sok.

De strafpleiter nipte aan een borrelglaasje en voerde zo'n gesprek met de barkeeper dat af en toe lange minuten stilviel. Of de mannen kenden elkaar van haver tot gort, of ze hadden elkaar niets te zeggen. Verderop aan de bar zat nog een klant, een man in een groene jas met een roodaangelopen hoofd.

Mooi, zo'n stil café.

Buiten regende het.

Op zeker moment ging Hiddema's telefoon. Hij klapte het toestel zwierig open en plaatste het aan zijn oor. Zijn stem kreeg een wat geaffecteerde dictie, maar wat hij precies zei was niet duidelijk. "Dank u wel, heel attent van u," zei hij, en "Hoe maakt u het?" Er gingen nog wat woorden voorbij, en toen werd het gesprek beeindigd. Terwijl Hiddema zijn telefoon opborg, zei hij achteloos: "deze meneer heeft net twintig jaar gekregen." En kennelijk was hij op de hoogte van Hiddema's voet.

Wat was er gebeurd?

Nogal eenvoudig, stak de strafpleiter van wal, maar bij nader inzien ook best ingewikkeld, qua deductie. In ieder geval: hij was gevallen. Daar herinnerde hij zich niets van trouwens, van de val zelf, maar wel dat hij was bijgekomen op de keukenvloer. Wat hij in de keuken ging doen, kon hij zich ook niet herinneren. Iets moest hem daarheen hebben gedreven, maar wat?

Na enige tijd begon hij al liggend op die koude keukenvloer last van zijn voet te krijgen, en toen was de medische wetenschap zich ermee gaan bemoeien, zodoende dat de voet nu in het gips zat en daarin zou de komende zes weken ook geen verandering komen. Wat er precies aan de voet mankeerde, en hoe de gevallene uit zijn keuken was gekomen, verzuimde de avocaat te vertellen. Wel slaakte hij een mooie zucht - hij was goed de pineut.

Tsja.

Om zijn toestand extra glans te geven, of zijn lot in een glorieuzer kader te plaatsen, haalde Hiddema de country-zanger Dwight Yoakam aan, op zich al verrassend: wat moet een man met de uitstraling van een Britse dandy met de cowboymuziek van een stramme jongen in strakke, geperste spijkerbroeken? Maar Hiddena wilde gewoon ongewoon zeggen dat hij ver van huis was, "a thousand miles from home." Helaas verkeerd geciteerd, want Yoakams liedje heet "A thousand miles from nowhere." Dat kan natuurlijk op hetzelfde neerkomen, maar dat staat niet op voorhand vast. Dat de advocaat zijn teksten even niet paraat had, was overigens niet erg, we begrepen wat hij bedoelde.

De eenzame man die aan het einde van de bar zat, stond nu op en boog zich over de gegipste voet van Hiddema. Hij stroopte langzaam de blauwe, badstoffen sok eraf, zodat de blote tenen van de advocaat het café in staken. Het was een raadselachtige, en bijna vertederende actie, vooral omdat Hiddema er in het geheel niet op reageerde. Hij nam een bedachtzame trek van zijn sigaret en keek over het hoofd van de man aan zijn voeten naar buiten. Het regende nog steeds.

Geschreven op 06 september 2007