25 september 2007
DE TOESTAND IN URUZGAN
Gisteren gaf de Commandant der Strijdkrachten, generaal Dick Berlijn een briefing over de situatie in Uruzgan. Hij deed dat in het Operationeel Centrum van het Ministerie van Defensie, hartje Den Haag. Buiten regende het, maar binnen zaten achter computers mannen met korte mouwen de gebeurtenissen in Afghanistan te monitoren.
De generaal sprak in een aanpalend zaaltje met bruine vloerbedekking. Aan de muur hingen landkaarten, portretten van de majesteit en haar zoon en een digitale klok die de tijd aangaf in Amsterdam, Kabul, Bagdad en nog een paar steden. Uiteraard ging de briefing gepaard met lichtbeelden, en de eerste dia bleef het langst hangen: blije kinderen met schoolboeken in een met zandzakken versterkt lokaaltje.
Kijk, de missie werkt.
Zo zonnig als de dia was, zo realistisch was gelukkig de generaal, al deed hij zijn best de lichtpuntjes zo sterk mogelijk te benadrukken. Hij behandelde om te beginnen de 3-D-aanpak van de missie: diplomacy, development en defense.
Welnu, op diplomatiek gebied beginnen er dingen te werken. Vanuit de hoofdstad Kabul is er de laatste tijd meer belangstelling voor Uruzgan. Ook het lokale bestuur lijkt te verbeteren, en binnenkort zal er een nieuwe gouverneur aantreden die de tribale dialoog op gang gaat brengen. Wel is er nog veel corruptie, en een nieuwe trend: aanslagen op lokale sleutelfiguren.
Dan de development.
Er gebeurt vanalles, maar er zijn nog nauwelijks zichtbare resultaten, behalve natuurlijk de blije kinderen met hun schoolboeken. Minister Koenders is langsgeweest en heeft meer geld belooft. Er komt een project met microkredieten, misschien een businesscenter. Bij dat woord moest de generaal zelf ook wel een beetje lachen. De veiligheid is nog steeds de bottleneck.
Defense dus, het ware werk.
De generaal gaf een spannende samenvatting van de gebeurtenissen in juni rond Chora. Vallende checkpoints met exotische namen als Nyazi, Kalakala en Sarab, troepen die zich terugtrekken op de White Compound. Stand and fight als bevel. Een dappere tegenaanval met luchtsteun en howitzervuur, vijand verdreven, tussen de 80 en de 100 doden, waaronder burgers - keel afgesneden, in brand gestoken, geexecuteerd. Terwijl hij dit alles vertelde was op de achtergrond het hartverscheurende beeld van oude fluitketel met een kogelgat te zien.
Dan het heden.
Na Chora hebben we nu een nieuw offensief van de Taliban (ook wel OMF genoemd, Opposing Militant Force) bij Deh Rawod. Vorige week kwam daarbij "onze" Tim Hoogland om het leven. Er volgde een dia van het lichaam in de driekleur gewikkeld, soldaten met jonge, stramme gezichten die het in een wagen schuiven.
Opvallend is dat de tegenstander beter georganiseerd is dan een tijd geleden. Ze schieten vaker raak en weten hoe ze hun mortieren moeten richten. Dat duidt erop dat ze steun van buiten krijgen. De generaal wilde niet zeggen van wie. Momenteel is de situatie weer rustig, maar het kan iedereen moment weer mis gaan. Versterkingen worden overwogen.
Tot slot.
Nederland is halverwege het mandaat. De missie heeft zich tot nu toe precies ontwikkeld als voorzien. Er zijn geen tastbare resultaten, en ook niet op afzienbare tijd te verwachten. Het gaat allemaal erg langzaam. "Het was, is en blijft serious business," om de generaal te citeren, en achter hem verscheen weer de dia van de blije kinderen met hun schoolboeken.
Geschreven op 25 september 2007