22 september 2007

DE DOMME SPAARLAMP

Onderzoek heeft aangetoond dat we met z'n allen het milieu hardstikke belangrijk vinden, maar dat we individueel nauwelijks ons steentje bijdragen. Dat verbaast me niks, want grote auto's zijn toch echt leuker dan kleine auto's, en vliegen naar Turkije gaat echt sneller dan met paard en wagen, om maar eens wat te noemen. Toch doen wij hier in huize Bril wel degelijk ons best voor het mileu. Mevrouw De Vries uit Appingedam wilde daaromtrent graag het naadje van de kous weten, dus bij deze.

Wát doen we concreet?

Welnu - wij gebruiken overal in huis alleen maar spaarlampen. Jawel. Je leest wel eens dat een kamerlid voorstelt om alle minima in plaats van een voedselpakket of een tientje extra een paar spaarlampen te geven, nou - wij zijn die lampen voor de minima aan het uittesten. Ik gun ze alle minima. Stroom of geen stroom, de spaarlamp is een sprong voorwaarts.

Heeft u ook spaarlampen? Dan weet u hoe ze werken. Heeft u ze niet? Dan zal ik nu even uitleggen hoe het is om tot de voorhoede van milieubewust Nederland te behoren. In plaats van een normaal, ouderwets peertje heeft u een spaarlamp ingedraaid, laten we zeggen in de lamp op het toilet. Daags later heeft u aandrang, en in uw run naar de doos grist u nog even snel een krant of een boek mee, want wat is er leuker dan lezen en poepen tegelijk? Precies. Lezen ná het poepen en lekker lang met de broek op de enkels blijven zitten. Niets stelt een mens zo gerust als zijn eigen geur. Ik weet ook niet hoe dat komt.

U opent de deur van het kleinste kamertje, terwijl u uw broek al laat zakken. Uw hand tast naar de lichtknop en u bedient hem. En nu gebeurt het. Het blijft donker!

Hoort u mij?

Het blijft donker! U zit al op de koude bril, het boek geopend op schoot, de leesbril op uw neus, en nog steeds brandt de spaarlamp niet. U denkt dat u gek wordt, maar dan herinnert u zich alles wat u wist van de spaarlamp - hij doet er gewoon even over om op stoom te komen. Eén seconde in het donker zitten voor een beter milieu, ach, dat hebben we er voor over. Maar tel maar eens tot één! Het duurt een eeuwigheid. En het blijft niet bij die ene seconde duisternis - het kost de spaarlamp, een vinding van Philips waar jaren research en miljoenen budget in is geinvesteerd, ook nog eens ettele, krankzinnig lange tellen om op volle kracht te gaan branden. En dan nog zie je eigenlijk geen steek, want het licht is diffuus en vaag - alsof het eigenlijk geen licht wil zijn. Ik troost me maar met de gedachte dat ook minister Cramer haar rapporten bij zulk klotelicht moet lezen. En de ultieme troost natuurlijk: het is goed voor het milieu.

Fuck het milieu!

Aan de andere kant: wat maken die paar seconden nou uit? Toen God tijdens de schepping zijn magische woorden "En er zij licht" uitsprak, sprongen ook niet overal ter wereld de straatlantarens aan - nee, het begon langzaam te gloren, het duurde uren voor het zonnetje hoog ter kimme was gerezen. Dus het maakt niet uit, en we kunnen er mee leven, en we moeten er mee leven, in huize Bril, want Albert brengt alleen nog maar spaarlampen, maar het is toch een vreemde zaak dat we in het belang van de vooruitgang een stap terug hebben moeten doen, zeg maar: uit het licht, in de duisternis. Ik heb wel vaker het gevoel dat dat de toekomst is: één stap voorwaarts, twee stappen terug.

Conclusie: ik lees niet meer op het toilet. Ik denk alleen nog maar aan het milieu als ik zit te poepen. En ik kijk intussen woedend naar mijn spaarlamp. Hij kan er ook niets aan doen, maar hij lijkt me de voorbode van nog veel meer achteruitgang. Straks staat hier een nieuwe Volvo voor de deur en moet ik iedere avond een verlengsnoer uitrollen om hem op te laden. Een verlengsnoer! In de eenentwintigste eeuw! Nee, het milieu helpt ons niet vooruit in het leven.

Geschreven op 22 september 2007