03 juli 2007

ETEN IS THEATER

Eten is theater, iedere tafel in het restaurant is een buhne waar zich een drama ontvouwt. Soms krijg je het compleet voorgeschoteld, andere keren moet je je als toeschouwer behelpen met een handjevol details.

Neem tafel vier, bij het raam.

Daar zit een echtpaar. Keurige mensen. Ze zijn al een tijdje binnen, maar hebben nog weinig tegen elkaar gezegd. Het aperitief is geserveerd. De man is bezig de aandacht van de patron te trekken, maar die staat aan een andere tafel te praten. Eindelijk is het zover; de baas komt hun kant op. "Hoe maakt u het? Terug van vakantie? Hoe was het in Italie?" En amper is de man van wal gestoken met het ingestudeerde verhaal over de Toscaanse keuken, of de vrouw valt hem pardoes in de rede met een anekdote die de patron veel leuker vindt - hij wendt zich tot de vrouw, wel zo beleefd.

Man woedend.

Het duurt even voor de patron het in de gaten heeft. De vrouw kwettert door, maar de spanning is nu te snijden. "Nou, ik wens u een prettige avond," zegt de patron snel; vanuit zijn ooghoeken heeft hij nieuwe gasten zien binnenkomen en die moeten worden begroet. Hij loopt er met uitgestoken hand op af en begeleid ze naar een tafel, niet ver van tafel vier.

Terwijl de nieuwe gasten gaan zitten, hoort hij in zijn rug de emoties hoog oplopen tussen het echtpaar bij het raam. "Jij altijd met je stomme kletspraatjes! Ik begin hem iets te vertellen, en dan tetter jij er tussendoor." "Man, stel je niet altijd zo aan, alsof het zo interessant is wat jij te vertellen hebt." De man schuift woest zijn stoel naar achteren, trekt zijn portefeuille en gooit twee biljetten van vijftig op tafel. "Ik ga," blaft hij.

En hij beent weg.

Vrouw erachteraan.

Ze passeren tafel acht, waar een al wat oudere heer tegenover een gespannen jongeman zit. Hier wordt een carrière besproken, dat is duidelijk. De jongeman heeft de manchetknopen aan die hij van zijn vriendin heeft gekregen; hij zit kaarsrecht. De oudere man hangt een beetje nonchalant in zijn stoel. Er staat alleen een fles Pellegrino op tafel. Beide heren hebben hun Blackberry naast hun bestek liggen. Het gesprek is nog in de fase van koetjes en kalfjes, maar als straks het voorgerecht komt, gaat het echt beginnen. De jongeman houdt zijn hart vast. Naast hem op de grond staat een leren tas met zijn laptop. Als het heel moeilijk wordt, kan hij de cijfers er zo bijhalen. Eerst nog maar een slokje water.

Tafel twee.

Een vrouw alleen: dat zie je niet vaak. De heren met wie ze een afspraak had, hebben haar verzuimd te melden in welk restaurant ze moest zijn. Voetstoots ging ze er van uit dat het hier zou zijn, maar niet dus. De patron heeft haar er van overtuigd dat ze maar beter hier kon blijven in plaats van achter de mannen aan te reizen. Hij zal haar eens lekker verwennen. Ze kijkt onwennig naar buiten. Een glas champagne staat voor haar. Ze heeft haar mobiele telefoon uitgezet. In haar oren glinsteren grote, gouden hangers. Ze is eigenlijk wel benieuwd naar wat de patron bedoelt met verwennen. Onder de tafel spelen haar voeten met elkaar.

De patron intussen heeft zich losgemaakt van het gezelschap dat net ging zitten. Hij kijkt nu op zijn horloge. De avond is nog jong. Straks zit de zaak vol. Dan is het helemaal feest: overal drama. Hij wrijft vergenoegd in zijn handen. Hier doet hij het voor.

Geschreven op 03 juli 2007