01 mei 2007

POLITIEK IN FRANKRIJK

Het is half negen ’s ochtends. In het café is het vrij druk. Bij de bar staan drie vuilnismannen bier te drinken. Hun vrachtwagen staat buiten ronkend voor de deur. Aan diverse tafeltjes zitten mannen de krant te lezen. De enorme plasma-televisie van het café staat afgestemd op het nieuws. Nicolas Sarkozy spreekt een enorme menigte toe in een sportarena in een voorstad van Parijs. Onder het publiek: celebrities als Johnny Hallyday, Charlotte Rampling en de filosoof André Glucksman. De toespraak van Sarkozy wordt in flarden uitgezonden, maar de Marseillaise krigen we helemaal te horen. Zingen kan hij, deze presidentskandidaat.

Over naar mevrouw Royal.

Ziij debateert met de kandidaat van het midden, Francois Bayrou. Het is eigenlijk geen debat, eerder een gedachtgenwisseling. Wil Segolene Royal de verkiezingen winnen dan zal ze de aanhang van Bayrou achter zich moeten krijgen. En Bayrou premier moeten maken. Ook van dit gesprek worden alleen wat fragmenten uitgezonden – het is tenslotte oud nieuws, maar dezer dagen krijgen de Fransen geen genoeg van politiek: de horeca klaagt zelfs dat er ’s avonds minder klanten zijn dan normaal, omdat de mensen thuis voor de buis zitten. Aanstaande woensdag, als Royal en Sarkozy tète à tète zullen debateren gaan overal in het land de restaurants dicht.

Het nieuws schakelt over naar een autobom in Bagdad, en daarna naar het weer. De barman richt de afstandsbediening op de TV en we vallen middenin een sportprogramma: de keeper Barthez verwikkeld in een schandaal bij zijn club Nantes en de Italiaan Danielo di Luca die Luik-Bastenaken-Luik wint. Aansluitend een paar flitsen rugby en wat paardenrennen.

De vuilnismannen stappen op.

Buiten schijnt de zon. Het gaat een mooie dag worden, met onweer in de avond. De barkeeper zegt dat hij hoopt dat Royal gaat winnen. Zij is getrouwd met de burgemeester van Tulle, de dichtsbijzijnde stad hier. Francois Hollande, tevens chef van de Parti Socialiste, heeft daar de laatste jaren een wonder verricht: geld voor mensen die hun huis wilden opknappen, geld voor nieuwe bruggen over de rivier, geld voor de renovatie van de kathedraal en het omliggende plein. En overal bloembakken! Als Royal wint, zal er nog meer geld deze kant opkomen, is zijn idee.

Een oude man aan een tafeltje begint over vroeger, toen alles beter was, La Belle Epoque noemt hij die tijd. Hijzelf was toen als wegwerker actief, en hij verdiende genoeg om met vrouw en kind regelmatig uit eten te gaan, en twee keer per jaar op vakantie. Dat is er voor de werkers van nu niet meer bij. Het is sappelen geblazen, en het buitenland staat te popelen om in Frankrijk de macht over te nemen. Nu al trekken hele groepen beunhazende Engelse bouwvakkers door de streek om de tweede huizen van hun landgenoten op te knappen.

Tja.

De deur van café gaat open. Een jonge vrouw stapt binnen. Ze kust geroutineerd de barkeeper, en een van de mannen aan de tafeltjes. Ze bestelt een café crème en slaat haar krant open. Amper begonnen met het eerste verhaal, gaat haar telefoon over. Ze neemt op met een vrolijk “Allo”, maar meteen daarna verschiet ze van kleur en springt ze op. “Non!!!! Ou?” roept ze, “ou?” Haar stem klinkt schril, en binnen tien seconden heeft ze het café weer verlaten. De barkeeper doet van schrik de televisie uit. Niemand zegt iets, en iedereen denkt aan de ramp die zich kan hebben voltrokken.

einde

Geschreven op 01 mei 2007