23 mei 2007

ELLIOTT EN WATERLOO

Ineens knalt Abba door het huis. "Waterloo". De jongste dochter is in de ban van de Zweedse band. Ik weet niet wat ik er van moet vinden. Maar een goed nummer is het.

Waterloo - I was defeated, you won the war
Waterloo - Promise to love you for ever more
Waterloo - Couldn't escape if I weanted to
Waterloo - Knowing my fate is to be with you
Waterloo - Finally facing my Waterloo.

Een vrouw met blond, sluik haar, blauw mutsje, blauwe pofbroek, hoge hakken, een vrouw met donkere krullen en lange jurk, een jongen met een baardje achter een electrische piano, een blonde jongen met stervormige gitaar en parelende glimlach: Abba. Ondanks dat ze dus eigenlijk een wat triest lied zingen, spat de blijdschap er van af.

Zweden, Volvo, sauna.

Eindeloze wouden.

Songfestival, 1974.

Ik was toen amper een jaar ouder als mijn jongste dochter nu is. Dat is een vreemd idee. Ik zou bijna zeggen: verontrustend. Ik had destijds geen idee waar de kraker van Abba over ging, van Napoleon had ik nog nooit gehoord, van Waterloo al helemaal niet. En van de liefde had ik geen verstand. Maar ik wist wat een meeslepend liedje was, al zal ik me nooit gerealiseerd hebben dat ik het 33 jaar later nog moeiteloos zou zingen. Is dat vreemd of niet?

Natuurlijk niet.

Zo gaan die dingen.

Maar toch.

Terwijl mijn jongste dochter dus in de ban is van Abba, luister ik in de auto naar het laatste album van Elliott Smith: New Moon. Dat is een wat raadselachtige titel voor een plaat van iemand die al een paar jaar dood is, maar goed, daar doe je niets aan. En er is ook niets nieuws aan, al bevat het album 24 niet eerder uitgebrachte tracks van deze talentvolle jongen.

Ach, Elliott.

Een vreemde gast, in de ban van het perfecte liedje. En een paar perfecte liedjes heeft hij ook gemaakt; ze staan op het album XO uit 1998. Maar daarna ging het al snel mis met Elliott, en in 2003 maakte hij een einde aan zijn leven door zichzelf met een mes in het hart te steken. Ik denk daar wel eens aan.

Waarom zo?

En niet anders?

Er is geen enkel verband tussen Abba en Elliott Smith, of het moeten de Beatles zijn. Het is vast oneerbiedig om te zeggen, maar de souplesse en veelzijdigheid van Abba, van "Waterloo" tot hun laatste hit, "The Day Before You Came", hun wereldwijde succes ook en de onderlinge ruzies die ze kregen, doen onmiskenbaar aan John, Paul, George en Ringo denken. En van Elliott Smith is bekend dat hij een groot Beatles-fan was. Een van zijn bekendste nummers was een vertolking van het Beatlesnummer "Because" en zijn album Figure 8 nam hij op in de Abbey Road Studios. Zijn probleem was alleen dat hij in zijn eentje vier Beatles wilde zijn, of nee: die Beatles en hun perfectie waren zijn Waterloo.

Het was gisteren een dag om aan deze dingen te denken, zo'n onbestemde, roerloze grijze dag die twee mogelijkheden bood: mee dobberen in het stille grauw, of tegen de stroom op roeien. Voor mijn dochter was het makkelijk, zij draaide gewoon lekker Abba, onwetend van het bestaan van Elliott Smith en zijn drieste einde. Voor mij lagen de zaken anders, want ik kwam er niet uit of nou Elliott perfect bij het grijs van de dag pastte of juist de opgeruimdheid van Abba. Ik draaide ze uiteindelijk maar allebei, om en om.

Geschreven op 23 mei 2007