26 mei 2007

BLOND EN MOND

Ach, Scarlett Johansson. Het begint al met haar naam. Eerst die voornaam Scarlett. Kan niet mooier. Paars, pimpelpaars. De kleur van een zuigzoen.

En dan die mond.

Ooh nee - eerst de achternaam. Johansson. Koel. Mooi. Elegante, houten achternaam. Je hoort een bries door de wouden ritselen.

En dan die mond.

Ja, het is haar mond die het hem doet. Of toch niet? Dan is het heur haar. Blond natuurlijk. Over blonde vrouwen kun je dit zeggen. Een man die een beetje aangeschoten is, richt ziijn vizier altijd als eerste op een blonde vrouw. Is hij dronken, dan wil hij met de eerste de beste blonde vrouw trouwen. Is hij stomdronken, dan pas maakt het hem helemaal niet meer uit, en wil hij iedere vrouw die zo gek is nog voor hem te vallen.

Blond en mond.

Eerst die mond: een gulle mond. Dat is belangrijk. Veel lippen, veel tanden, groot. Een mond die kan stralen en lachen, maar - nog belangrijker: een mond die een beetje sjacherijnig kan hangen. Dat is essentieel. Dat maakt een mooie mond tot een fascinerende mond, spiegel van de ziel. Die niet brandschoon is. Niets ergers dan een vrouw die een onbeschreven blad is.

Blond.

Voor het eerst zagen we haar in Lost in Translation. Wat was ze jong, maar wat was ze ook wijs. Ondeugend, maar rijp.

Getver.

Maar toch is rijp een woord dat op haar (ze is van 1984) van toepassing is. Ze is dit jaar pas 23. Er zijn foto's van haar die al die rijpheid tonen. Dan loopt, ze bijvoorbeeld, in bikini over het strand, richting waterkant. Ooh, dan is ze gewoon een Amerikaanse dochter op springbreak - een en al vlees en lichaam, een en al gezondheid en net iets teveel. American girls, all wheater and noise, om Counting Crows te citeren.

Enter Bob Dylan.

Modern Times.

Kan het beter?

Als de oude Bob iets doet, of zegt, betekent het iets. Of niets. Dat is het fascinerende aan Dylan - al veertig jaar lang. Toen Scarlett werd geboren was Bob in de Heer, of liep hij voor de grap met een keppeltje? Zijn beste platen maakte hij niet in die jaren, maar inmiddels wel. En op Modern Times bezingt hij, meteen in het eerste nummer, Alicia Keys. Daar zou hij alles wel van willen weten. En het vierde nummer van de plaat: When The Deal Goes Down, heeft een clip met Scarlett Johansson. Ja, Dylan weet om welke vrouwen het draait in deze moderne tijden.

In het clipje, dat de vorm en inhoud van een 8-mm familiefilmpje uit de jaren vijftig heeft, speelt Scarlett een huisvrouw. Er passeren wat hoogtepunten uit haar leven. Een bezoek aan New York. Een kermis. Een vispartijtje.Maar ookhet gewone, alledaagse is onstuimig, en schokkerig in beeld. Ze speelt met de hond. Ze slaapt op een bank. Ze poseert op een auto. Ze holt door het gras. Het is een aandoenlijk filmpje, bij een liedje over het huwelijk. Als alles voorbij is, gaan we samen ten onder, dat is de strekking. En die mooie, lieve Johansson speelt een jonge moeder van toen. Waarbij ze natuurlijk verdomd veel op Marilyn Monroe lijkt, of beter gezegd, op Norma Jean. De jurken, het haar, de poses.

Allemaal Monroe.

Behalve de neus - die is echt van Scarlett. Een wat plompe neus, met neusgaten die dicht bij elkaar zitten. Vlezig neusje. Ach, schoonheid bestaat alleen als er iets aan mankeert. Of, om met de oude Dylan te spreken: "We eat and we drink, we feel and we think. Far down the street we stray." Hoe ver Scarlett Johansson nog gaat afdwalen van de weg die ze inmiddels gaat, weten we nog niet. Haar blessures moeten nog komen.

Geschreven op 26 mei 2007