10 februari 2007

VROUWEN EN HUN TAS

Mogen mannen make-up gebruiken? Dat vraagt Hein Veldhuis in Amsterdam zich af. Amper had hij mij hieromtrent een mailtje gestuurd of het tijdschrift Viva belde met de vraag of ik een kort interview wilde geven over mijn grooming-gewoontes. "Nee," zei ik tegen het meisje, "dat wil ik niet, want ik doe niet aan grooming."

"Dat geloof ik niet," sputterde ze dapper.

"Ik scheer me, ik poets mijn tanden, electrisch, op verzoek van de mondhygieniste, ik gebruik eau de toilette en dat is het, meer grooming doe ik niet." Het woord begon me al aardig de keel uit te komen en ik had geen zin om te vertellen dat ik wel eens de nachtcrème van mijn vrouw gebruik. En het ging haar ook geen bal aan dat ik sinds kort een neushaartrimmer heb. Van Sinterklaas gekregen, ratelt als een oude vibrator.

"Ooh, nou, dankuwel," zei ze, en ze hing op.

Terug naar Hein: mag een man zich opmaken? Van mij mag alles en ik heb wel eens een dichter gekend die eyeliner gebruikte, een dun zwart streepje droeg hij onder zijn ogen. Ik dacht dat hij homo was, maar hij was getrouwd en een notoire vreemdganger. Het streepje stond hem voor geen meter, maar hij droeg het koppig, en zijn gedichten waren prachtig.

Zelf heb ik als zestienjarige driftig geexperimenteerd met de make-up van mijn moeder, maar mooier werd ik er niet van. Toch benijd ik vrouwen en hun make-up. Toilet maken is een prachtig ritueel, de spullen die erbij horen zijn zo mogelijk nog mooier, al die kwasten, poederdozen, kleurtjes en geurtjes, creme's in potjes en tubes, perfectors en lipsticks. Maar waar ik vrouwen helemaal om benijd is om hun handtas en een van de leukste dingen die er is, vind ik, is om een wildvreemde vrouw te vragen wat zij allemaal in haar tas met zich meedraagt. Met een beetje geluk is het haar hele leven, of in ieder geval een betekenisvolle afspiegeling of samenvatting daarvan. Op zijn minst zegt het iets over haar praktische aard en talent voor multi-tasking.

Laten we eens kijken.

Een beetje damestas bevat een agenda en een portemonnee, een sleutelbos, een paar oude boodschappenlijstjes, een enkel verdwaald visitekaartje, een tampon, een pincet, een pleister, een paar pepermuntjes, meegenomen in een restaurant, een doordrukstrip met nog één stukje kauwgum, een pen, of alleen de dop van een pen, een nagelvijl, een mobiele telefoon natuurlijk, een Ipod (afhankelijk van haar leeftijd), oortjes voor de Ipod, altijd hopeloos in de knoop, een etui met een lippenstift, mascara, een oogpotlood, een klein spiegeltje, oogschaduw en een correctiestift van Yves Saint Laurent, de Touch Eclat No.3, een speen (als de eigenaresse van de tas ook nog jonge moeder is), een volle strippenkaart, een paar verfrommelde kassabonnen van de Etos en Albert Heijn, een zonnebril, drie lucifers zonder doosje, een pakje papieren zakjesdoekjes (er zitten er nog twee in), een halve, oude Sultana, een slordig uit de krant gescheurd recept en, tot slot, een oorbel waarvan de clip kapot is. Vergeleken hiermee heeft een man maar weinig bij zich.

Vind ik altijd jammer.

Ik zou ook een handtas willen, en ik zou er ook mijn leven in stoppen. Overigens is het woord handtas natuurlijk niet correct. Ik zou een TAS willen, en zou willen kunnen kiezen uit het adembenemende aanbod dat er voor vrouwen is. Dat kan ik natuurlijk doen, niemand die me tegenhoudt om een prachtige Louis Vutton-tas te kopen, een witte, van leer, met prachtige riemen en kwasten en koperbeslag, maar toch doe ik het niet, want een man loopt niet met zo'n tas, voor een man is een tas geen verlengstuk van zijn persoonlijkheid, geen statement, alleen maar een praktisch ding. Veel verder dan een rugzak of iets waar hij wat papieren en een laptop in kan doen komt hij niet. Het is eigenlijk net als met schoenen. Waarom is de vrouwenschoen een kunstwerk en de mannenschoen iets om op te lopen?

Er schuilt iets onrechtvaardigs in, dat wist ik al op mijn zestiende. De vrouw versiert zich, voor zichzelf, en voor de man, maar een man kan er maar weinig tegenover stellen, nou ja, geld, macht, een donkerblauw pak en een duur horloge. Misschien moeten wij mannen ons inderdaad gaan opmaken, en op hakken gaan lopen, met prachtige tassen. Ja, ik kan me best voorstellen dat ik op mijn oude dag nog eens travestiet word. Vergeleken met het vrouwenleven is het leven van een man maar leeg.

Geschreven op 10 februari 2007