18 december 2006

DE NAMEN DIE HET DOEN

Het zijn de namen die het hem doen. Tweede Exloërmond. Musselkanaal. De Valtherdijk tussen Valthe en Valthermond. Een dood meisje, gruwelijk verminkt. Haar fiets, onbeschadigd op de Dreef, enkele kilometers verderop.

Nieuwe namen zijn er ook.

Stadskanaal, de Navolaan, waaraan gevestigd de Kwantumhallen. Op het parkeerterrein daar: een kampeerbus, zodanig beschadigd dat hij een aanrijding veroorzaakt zou kunnen hebben. Eigendom van een man uit Nieuw-Buinen, vlakbij Stadskanaal. Inmiddels gearresteerd, en huiszoeking is gedaan.

Er zijn nog meer namen.

De naam Suzanne, van het slachtoffer. Lange tijd was ze zonder achternaam, maar ze heet Wisman, Suzanne Wisman. Twaalf jaar. Ze woonde met haar moeder Natasja en een broertje of zusje aan het Noorderdiep in Tweede Exloërmond. Ze zat in de laatste klas van basisschool De Westhoek, en kwam met haar moeder wel eens in café De Kienstobbe waar ze bitterballen met friet aten. Een vader had ze niet meer; na de scheiding verdwenen naar Duitsland. Sinds kort had moeder wel weer een vriend en moeder werkt, volgens De Telegraaf, als receptioniste in een sexclub in Emmen. Dat genereert nog meer namen: Eroscentrum Pretty Women, Club Amore, Club Danser, Privéhuis Lenie.

Al die namen bij elkaar opgeteld leveren een triest beeld op. En voeg daarbij het schrale, armoedige landschap en de hoge werkeloosheid in deze oosthoek van Drenthe en het verhaal begint te leven: een jonge meisje fietst aan het einde van de middag, het is al donker, van de manege waar ze heeft paardgereden, naar huis (waar niemand op haar wacht) en ze wordt gevolgd door een camper. Angstig geworden slaat ze een andere weg in dan die ze normaal zou nemen, maar de camper blijft in haar kielzog. Uiteindelijk, en nu wordt het dramatisch, komt de wagen langzij, of erger nog: ze wordt tot stoppen gedwongen.

Een man stapt uit.

Grijpt haar vast.

Maar ze laat zich niet kennen, Suzanne, en worstelt zich los. Het kost haar haar fiets, maar dat doet er niet toe. Ze begint te hollen. Voor haar leven. Het duurt even, maar dan zit de man weer achter het stuur van zijn camper, en hij achtervolgt haar. Hij ziet haar draven in het licht van zijn koplampen, een beeld waar we beter niet aan kunnen denken. Op de een of andere manier slaagt ze erin zo te hollen, slingerend, berekenend, dat hij niet opnieuw met zijn camper langszij kan komen, en uiteindelijk rijdt hij haar dan maar dood. Hij voelt zich afgewezen, gefrustreerd, gekleineerd door een meid van twaalf op paardrijlaarzen, blond haar dansend op haar rug.

Zou zomaar kunnen.

Geen seksueel misbruik, was zo'n beetje het eerste dat de politie losliet over de zaak. Bijna opgelucht. Waarschijnlijk een verkeersongeluk. Ook een misdrijf, maar toch, stukken minder. Raadsel: de afstand tussen de onbeschadigde fiets en het zwaar gehavende lijk. Er is maar één conclusie mogelijk: er moet daar iets vreselijks hebben plaatsgegrepen; meisje, man, camper.

Een ABC-tje.

Het zijn de namen die het hem doen, en het is het landschap dat alles uiteindelijk weet, maar niet prijs kan geven. Tweede Exloërmond. Musselkanaal. Valtherdijk, Valthermond. Nieuw-Buinen, Stadskanaal. Laten we huilen om Suzanne Wisman en haar vreselijke laatste minuten. Misschien dat er uiteindelijk een ander verhaal voor de rechter komt, maar die minuten wist niemand weg - nou ja, de dood.

Geschreven op 18 december 2006