08 mei 2006

FILERIJDEN MET CARLA

Als ik me niet vergis, was het op dinsdag 1 november 2005 dat minister Carla Peijs de 80-kilometerzones met trajectcontrole rond de grote steden in werking stelde.

Een daad van zo’n importantie gaat altijd vergezeld van een fotogenieke bijeenkomst, en in dit geval was die bij een benzinestation in de buurt van Utrecht. De media waren massaal uitgerukt en de minister, rondborstig gekleed in het tenue van een wegwerker, deelde gratis koffie uit aan tankende automobilisten, onderwijl opscheppend over haar maatregel die vanaf die dag van kracht was.

Goed voor het milieu.

Goed voor de doorstroming.

Dit alles speelde zich af rond een uur of acht ’s ochtends en ik herinner het me zo goed omdat ik zelf die ochtend in Goedemorgen Nederland moest optreden en daarna dus terug naar Amsterdam moest. Zowel op de A4 als de A1 stond het verkeer stil, meldde de radio, en ik besloot binnendoor te rijden, een stapvoetse onderneming langs mooie dorpen als Kortenhoef, ’s Gravenland en Ankeveen. Uiteindelijk kwam ik bij de ‘s Gravenlandsche Vaart uit. Als ik die in noordwestelijke richting volgde, kwam ik Weesp, en vandaar binnendoor naar Amsterdam was het een eitje.

Intussen was ik via de radio verbonden met de parkeerplaats waar mevrouw Peijs nog altijd aan het opscheppen was. Vergeleken met de minieme vaart die ik en de medeweggebruikers voor en achter mij moesten aanhouden, had zij het maar makkelijk: als ze ergens om acht uur koffie moest schenken aan automobilisten, kon haar ministeriele bolide gewoon over de vluchtstrook langs de files. Ook vroeg ik me af, een verboden gedachte, via welke christendemocratische bedden mevrouw Peijs haar positie bereikt zou hebben, ik bedoel: wie was zij nou helemaal voor ze minister werd? Ja, gefrustreerde mobiliteit maakt nare dingen in een mens los.

Enfin.

We zijn inmiddels een paar maanden verder en de eerste 80-kilometerstrook met trajectcontrole, bij Den Haag, is opgeheven. Het aantal files nam er niet af, maar juist dramatisch toe, en de bijbehorende luchtverontreiniging was niet te harden. Maar in plaats van voor dag en dauw uit te rukken naar een benzinestation en het volk daar kond te doen van de blijde boodschap, bleef het bij een korte verklaring van het ministerie van Verkeer en Waterstaat: zone opgeheven. Zelden sneuvelde een idee zo snel, en zo roemloos, met de staart tussen de benen heeft de minister zich uit de voeten gemaakt.

Terug naar november, vorig jaar: met de snelheid van een verveelde wandelaar manouvreerde ik mij per auto nog altijd richting Weesp. Ik kruistte de Vecht, en passeerde een gehucht dat Den Horn heette. Hier en daar langs de weg zag ik borden in het weiland staan die (toen al) protesteerden tegen het voornemen een snelweg onder of langs het Naardermeer aan te leggen. Ach, dacht ik, natuurlijk – Almere moet bevrijd.

Inmiddels heeft dit idee van een nieuwe snelweg vaste vorm gekregen; en weer staat mevrouw Peijs klaar om vergezeld van motoragenten met zwaailicht over de vluchtstrook uit te rukken om ergens bij een bezinestation of op een parkeerplaats een aantal zinloze, maar fotogenieke handelingen te verrichten en montere praatjes te verkopen. Weer wordt ik door valse, niet ter zake doende gedachten overvallen: wie is die Carla Peijs in hemelsnaam en waarom zijn het altijd vrouwen die over Verkeer en Waterstaat gaan? Autorijden kunnen ze niet, zoals bekend, en files oplossen al helemaal niet. Maar ja, zulke dingen mag je niet denken.

Geschreven op 08 mei 2006