22 april 2006

WACHTEN OP BLOTE BENEN

De teleurstelling mag er wezen. Het had mooi weer zullen ziijn, maar dat is het dus niet. Als ik me goed herinner, maar voor weerberichten heb ik een slecht geheugen, werd ons via radio, televisie en krant vanaf afgelopen woensdag een schitterend weekend beloofd. Langzaam liepen de temperaturen op – zei Marion de Hond op woensdag nog dat het in het weekend 15, 16 graden zou worden, op vrijdagochtend had ze het al kirrend over twintig graden. In de loop van vrijdag leek ze trouwens gelijk te krijgen, want het was een mooie dag, met files vanaf een uur of een, want iedereen wilde naar huis, maar uiteindelijk zakte de boel vrijdagavond weer in en ging het regenen.

Zaterdag brak aan.

Grijs en ja, koud.

Ineens hoor je ze dan niet meer, die weermannen en vrouwen. Ze draaien nog wel hun bulletins af, maar zonder veel enthousiasme, alsof ze zich toch een beetje schamen voor de schade die ze met hun beloftes hebben aangericht. Misschien zou de wereld wel beter af zijn zonder weerberichten – dat denk ik wel eens. Als zelfs het weer een hype kan worden, hoe diep zijn we gezonken?

Hoe dan ook, vrijdag moest ik in Oosterhout zijn. Plaatselijk kon het in het zuiden wel twintig graden worden, dus eerlijk gezegd ging ik op pad met rokjesdag in gedachten – maar in Oosterhout wemelde het bepaald niet van de blote benen. Het was er mooi weer, dat wel, en overal stonden camelia’s en magnolia’s in volle bloei, maar rokjes – ho maar. Wel veel volk op de been, volle terrassen en ijscoboeren die goede zaken deden, maar dat was het.

Geen rokjes.

Nou ja, twee: het eerste behoorde toe aan een frele, roodharige vrouw op een oude, rammelende fiets. Ze haastte zich over de Heuvel, het mooIste plein van Oosterhout, iets buiten het centrum, haar rokje – geruit – vloog alle kanten op, haar knieën kregen er iets knokigs van. Ze had dunne, lange benen die onwerkelijk wit waren. Ik kreeg het er koud van, en dat is nou precies niet de bedoeling. Het tweede rokje hoorde bij een meisje dat ging hockeyen – ze had haar stick nonchalant over het stuur liggen, en droeg een grote blauwe kniebeschermer.

Inmiddels voorspelt het KNMI een opleving van het voorjaarsweer op maandag en dinsdag, woensdag zakt het dan, misschien, weer in. Dinsdag zou het dus rokjesdag kunnen zijn. Of is het helemaal niet belangrijk? Natuurlijk niet, maar we hebben genoeg van de winter, en willen dat het zomer wordt. Ik wil mijn loafers aan, T-shirts dragen, zonnebril op, autoraampjes open.

Rokjesdag valt meestal niet op een maandag. Ik heb daar geen verklaring voor. Je zou zeggen; op zondagavond leg je de kleren voor maandag klaar, en na een mooie zondag en alleen maar goede weerberichten, kan dat niet anders dan een rokje, een rok, een jurk of (desnoods) een kniebroek zijn. Panties en broeken kunnen in de kast blijven.

Maar het risico op maandag is te groot. Geen vrouw wil de eerste dag van de week met blote benen lopen en daags daarop niet meer. Wat niet wegneemt dat dit weekend heel wat benen kritisch zullen worden geinspecteerd en onthaard voor de dagen die komen gaan.

Even wachten nog.

Dinsdag is bij nader inzien de perfecte dag. De tweede dag van de week, de woensdag al in zicht. Wie op dinsdag besluit tot blote benen, zit er maar een paar dagen aan vast. Het is al bijna woensdag, en donderdag en weekend. Het genot van blote benen kan ik me alleen maar voorstellen, en dan nog zou de verbeelding wel eens tekort kunnen schieten. Je moet er vrouw voor zijn, vrees ik, om het te begrijpen.

Rokjesdag is de dag van het grote verschil. Een deel van de mensheid dat zich soepel en moeiteloos naar de elementen kan voegen, een deel van de mensheid dat moet lijden. En een korte broek of een cabriolet helpen hier niet.

Even wachten nog.

Dinsdag misschien.

Een waarschuwing is geboden, want als iets op rokjesdag van toepassing is, is het wel onvoorspelbaarheid. Je kunt er naar uit kijken, je kunt er op wachten, je kunt er naar verlangen, je kunt er vergif op in nemen, maar dan nog nemen de dames soms collectief, zonder overleg of instructie van hogerhand, een ander besluit. Een enkeling loopt dan in een rokje, en onveranderlijk zien die blote benen er ontheemd en verweesd uit. Blote benen werken pas als ze met z’n allen zijn, honderden moeten het er zijn, winkelcentra vol.

Geschreven op 22 april 2006